Twee november, 2004 / 2005.
Vandaag bestaat dit weblog vier jaar. Dat wil zeggen dat Theo van Gogh vijf jaar dood is. Of het toeval was dat ik exact 1 jaar na de moord mijn eerste stukje plaatste, (tenminste, het eerste officiële, er was ook een min één-stukje namelijk), is moeilijk te zeggen. Ik geloof het niet, en ik heb nog steeds weinig toe te voegen aan wat ik toen publiceerde.
Ik herinner me dat ik die dag met de auto langs het Tropentheater reed in de richting van de Wibautstraat, en dat ik precies ter hoogte van de Linnaeustraat op de radio hoorde wat er zich linksaf, 500 meter verderop, had afgespeeld.
Ik herinner me ook een collega, een grote stoere kerel, die met tranen van woede in de ogen zijn eigen bureau in elkaar aan het trappen was toen ik op kantoor arriveerde.
Ondertussen zijn we een dikke vijfhonderd blogjes verder. Via dit weblog leerde ik mijzelf een beetje schrijven, of alleszins: het hield me aan het schrijven en we weten allemaal wat daar van gekomen is. Vooralsnog voel ik geen enkele noodzaak om ermee te stoppen. Dit is mijn kladblok en ik publiceer wat ik wil, wanneer ik wil; er zijn geen criteria met betrekking tot regelmaat, vorm of kwaliteit. Dat hier momenteel een paar honderd mensen per dag langs komen, in plaats van een paar tientallen – zoals een jaartje geleden – verandert daar niks aan. Ik heb de voorbije vier jaar zoveel fijne mensen en dingen leren kennen en meegemaakt dankzij dit blog, dat ik wel gek zou zijn om het nu over een andere boeg te gooien.
De rest van Nederland, daarentegen, heeft sinds dit weekend een wetenschappelijke basis om het over een andere boeg te gooien. Ik ben benieuwd.
Wat ik je nog steeds wilde zeggen: het ‘zadelzeiltje’ dat jij en je campagneteam ooit om mijn zadel hebben gebonden werpt in deze regenachtige tijden zijn vruchten af.
Roezemoezen (URL) - 02-11-’09 10:15Altijd droge billen met Ivo Victoria!
Dank daarvoor. En natuurlijk gefeliciteerd met je jubileum.