Meneer Van Riet en het geheime wachtwoord.
Toen ik vanochtend wakker werd vroeg Liefje hoe het geweest was.
‘Ik heb Meneer Van Riet ontmoet,’ zei ik. ‘En iedereen vindt dat ik een Hollands accent heb.’
Het is me al vaker opgevallen: ’s ochtends vroeg, bij het ontwaken, in een toestand van halfslaap, lijkt de kwintessens der dingen makkelijker te vatten.
Maar voor de volledigheid. Om drie uur ’s middags zat ik in Café Ackerbilk aan het Gemeenteplein van Edegem. De journalist begon met toe te geven dat hij het boek niet gelezen had. Over het algemeen niet de beste manier om mij in een goeie stemming te krijgen maar in Café Ackerbilk stond een man in joggingpak te biljarten, en aan een tafeltje verderop zaten een moeder, een dochter en haar zoontje samen te nippen van één glas bier – Café Ackerbilk komt niet in mijn boek voor. De vraag is waarom.
De journalist en ik praatten over Edegem en ik sprak naar mijn gevoel het platste Antwerps dat ik in jaren gesproken had. Na een half uur zei de journalist: ‘Meneer, u bent wel verhollandst, hé’.
Om half zeven was ik op de Boekenbeurs te gast in het Klara-programma Babel.
‘We hebben precies 7 minuten,’ zei de presentatrice. Over het algemeen niet de beste manier om mij in een goeie stemming te krijgen maar mijn moeder was erbij dus ik moest me wel gedragen. Ik besloot om keihard Vlaams te gaan praten. De eerste minuut interview ging verloren aan een defecte microfoon, na drie minuten merkte de presentatrice op dat ik nogal een Hollands accent had tegenwoordig, daarna werd het alsnog gezellig.
Om half negen zat ik in de Boek.be lounge voor Het Uur van de Literatuur. Vorige week nog had mijn moeder mij gevraagd of ik interviewster Jelle Van Riet kende. Ik woon nu 7 jaar in Amsterdam en dat wil zeggen dat er ongeveer 14 generaties Bekende Vlamingen aan mij voorbij zijn gegaan dus nee, ik kende haar niet.
‘Dat is Madam Lotti,’ zei mijn moeder. Ik googlede Jelle Van Riet en verdomd, zij is Madam Lotti.
Zij is, gelukkig, ook een prima interviewster die mijn boek en dat van Paul Baeten Gronda die gezellig naast me zat, goed gelezen had en er fijne vragen over stelde.
Meneer Van Riet – een brother in arms, waar het Lucien Van Impe betreft, zo vernam ik – zat in het publiek.
Op een gegeven moment vroeg Jelle me naar de rol van Anja Lippenveld in het boek. Ik begon een betoog over de grote, definitieve, zuivere liefde, de blikseminslag, het geloof in voorbestemdheid, de schoonheid van dat alles en het grote belang ervan voor mijn hoofdpersonage. En terwijl ik dat vertelde zag ik Meneer Van Riet naar Jelle kijken. Mijn hele betoog over grootse en meeslepende liefde lang bleef hij haar aankijken en ik zag zijn blik en ik geloof dat hij precies begreep wat ik bedoelde. Dat was een mooi moment.
Na 40 minuten merkte Jelle Van Riet op dat ik nogal een Hollands accent heb tegenwoordig.
Morgen, zaterdag, ben ik weer op de Boekenbeurs. Om half vier in De Nachten Talkshow, en vanaf half vijf signeer ik aan de VBK stand (standnr. 313, Hal 3).
Here’s the deal: wie zijn boek komt laten signeren en mij het geheime wachtwoord ‘asjemenou’ in het oor fluistert, krijgt ter plekke van mij een extra kadootje. Niet verder vertellen hoor!
Wees gerust, in het echte leven, bijvoorbeeld op de Bosuil, na een pint of vijf, blijft er van dat accent niet veel meer over. Succes morgen.
patrick - 06-11-’09 17:18