De nieuwe hippie.
Toen ik na afloop van mijn memorabele, voor een zeer exclusief publiek volbrachte, performance in het Van Gogh Museum terugfietste naar huis, kwam ik weer lang het Tropentheater – waar ik de rest van de dag had doorgebracht op het fenomenale TEDx-gebeuren. Daar had ik een kaartje voor bemachtigd door de eer te hebben gehad een bijdrage te mogen leveren aan het TEDx-boek. Soms ben je trots om voor iets gevraagd te worden en dan geven ze je een cadeautje toe. Soms.
Buiten stonden een paar mensen waar ik eerder ook had staan roken en dromen. Ik zuchtte. Bij het stoplicht stond Joris Luyendijk, die TEDx gepresenteerd had – hij was ook met de fiets.
Ik stopte naast hem en ik dacht: nu moet ik wat zeggen. Ik moet hem feliciteren. Bedanken voor een mooie dag. Misschien kameraadschappelijk op de schouder slaan, zoals ik 's ochtends de mij onbekende man naast me kameraadschappelijk op de schouder had geslagen nadat het even dubbelzinnige als ontroerende verhaal van Gary Carter hem tot tranen toe had bewogen.
Ergens halverwege de dag was Joris Luyendijk op het podium even uit zijn rol van presentator gestapt om te zeggen hoe geweldig hij het vond om zoveel positiviteit, ideeën en creativiteit bij elkaar te zien. Hoe fijn het was om te zien dat het cynisme en het sloganeske paniekvoetbal dat Nederland nu al een jaartje of 5 in de greep houdt, hem bijna had doen vergeten dat ze nog bestonden: mensen met plannen, mensen met passie, mensen met expertise, mensen met een hart – en bovenal: mensen die een combinatie van al die dingen in zich droegen. En ik zat te kijken, met 400 gelukkigen, en ik keek om mij heen, en ik zag al die mensen zitten en ik dacht: zo is het. Wij zijn de nieuwe hippies en gelukkig maar – want dan komt er dit keer misschien wel wat van. Zo'n dag.
Het licht sprong op groen en samen fietsten Joris Luyendijk en ik de nacht in. Hij in de richting van Artis en ik naar Sporenburg, mezelf de rest van de route voor het hoofd slaand dat ik mijn mond gehouden had.
Want wat dat betreft zette Merlijn Twaalfhoven in zijn speech iedereen tussen neus en lippen door weer netjes met beide voeten op de grond: ideeën zijn er al sinds tijden meer dan genoeg. Hoog tijd om er af en toe eens eentje te realiseren.
Tot slot wil ik nog iets kwijt over Mabel van Oranje. Ik liep haar een keer of twee bijna tegen het lijf, letterlijk, en jammer genoeg. Want ik zeg u: het was dan misschien niet allemaal legaal, maar die Klaas Bruinsma wist verdomd goed waar hij mee bezig was.
En nu allemaal de wereld redden, en rap een beetje.
Betekent ‘heel exclusief’ in deze context ‘heel weinig mensen’?
Het (Tedx) was gisteren volgens mij wel het meest getwitterde woord in de Hollandsche twittosfeer.
Jacqueline (E-mail ) (URL) - 21-11-’09 12:57