Lucien.
Toen we thuis kwamen van vakantie bleek dat Lucien het huis van de buren had onder gepist.
Ik begrijp dat u blijft lezen.
We gingen vroeg vertrekken. Om vijf uur ’s ochtends. Om tien voor vijf bracht ik de laatste spullen naar de auto en met mij schoot Lucien de deur uit, de nacht in.
‘We kunnen niet vertrekken,’ zei Liefje. ‘Het is zo koud.’ We konden niet vertrekken. Dus.
We riepen, we smeekten, we floten. We waren bedelaars, struinend door de nacht, van huis naar huis, een bakje hoop in de hand. We waren dienaars, krachteloze bevelen fluisterend; we waren moeders en vaders, verlangend naar een kind; we waren herders, zoekend naar een verloren schaap, blatend in de wind. De kou tekende barsten in de maan.
Drie kwartier later zetten wij Lucien het huis weer in. Opgelucht ging ik de laatste spullen naar de auto brengen. U begrijpt. Inderdaad.
‘Nu ga ik hem niet meer zoeken,’ zei ik. ‘We vertrekken.’
‘Het is zo koud,’ zei Liefje. We vertrokken.
Drie dagen later meldde de kattenoppas dat Lucien terug was.
Gisteren arriveerden ook wij weer te Amsterdam. Het was de buurman die ons grimmig verwelkomde. Hoe Lucien zijn huis was ingeraakt, net voordat hij een weekje weg ging, dat weet niemand. Wat we wel weten is dat hij grendels van deuren naar beneden kan duwen. Wat niet handig is als de buurman van vakantie terugkomt en naar binnen wil. Wat we wel weten is hoe hij het dekbed, het matras en de bank volpiste van de schrik en de wanhoop. En de luxaflex van het raam aftrok. Dat weet ondertussen iedereen. En maandag ook de WA-verzekering.
Vanavond vieren we in Antwerpen. Ga ik nu even de laatste spullen naar de auto brengen.
Nog de beste wensen voor 2010.
pascal summer (E-mail ) - 03-01-’10 12:21