Groningen (2): grijnzen als een koe.
Ik ben een hardcore republikein. Ik vind het fundamenteel onrechtvaardig en ethisch gezien onverantwoord om iemand een positie of macht te verlenen omdat zij of hij toevallig iemands zoon of dochter is. Of getrouwd is met iemands zoon of dochter.
Maar zet mij tegenover een prinses en ik ga grijnzen als een koe.
Luister. Ik schrijf niet alleen. Ik werk ook. Je zou het niet zeggen. Maar de voorbije maanden was het mijn werk om een awards show te organiseren. Dus dat deed ik. Die show werd bezocht door Prinses Máxima.
Dat doet wat met een mens. De afgelopen dagen volgde ik met toenemende fascinatie het gevecht om de beste plaatsen. Mensen wierpen hun huid af als een slang, slopen door de schemering van het eigenbelang in de richting van de beoogde rang (hupakee, poëzie!). Ze dwarrelden om elkaar heen, trokken elkaar aan, stootten elkaar af, naar waar het voorschrijdende inzicht hen bracht en dan dwarrelenden ze weer verder. Opportunistische stofwolken. En dan het wijzen, het wijzen naar de anderen, heel veel wijzen naar de anderen en zeggen: kijk hoe iedereen plots anders doet omdat een prinses hier komt.
Mooi. Genoten.
En na afloop van de show stond ik daar dus, ja ik, die hardcore republikein die ik ben, die man die vindt dat het fundamenteel onrechtvaardig is blablabla, ja, daar was ik dan, de principiële Pipo van dienst, oog in oog met Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima der Nederlanden. Te grijnzen als een koe. Ik dan hé.
Ik heb geen idee of ik nu de kroon aan het ontbloten ben, maar: Prinses Máxima en ik, wij spraken met elkaar. Het ging over karakters en hoe die kunnen verschillen van elkaar. Jaha. En dat elk land zo verschillend is. Net als karakters. Enzovoort. Dat duurde al bij al zo’n vijf minuten en ik was niet bijdehand. Dat viel me ontzettend tegen van mezelf en het is me al vaker opgevallen: ik ben heel bijdehand behalve wanneer het er echt op aan komt. Dan ga ik plots grijnzen en u zeggen en komen alle goede manieren die mijn moeder mij meegaf even onweerstaanbaar als onuitstaanbaar naar boven, als een instinct. En hoezeer ik ook mijn best deed, ik vond Máxima sympathiek. Na vijf minuten werd ik op subtiele wijze aan de kant geschoven door de Hofdame, een professional, en ook al sympathiek. Nee, het zat me allemaal niet mee.
Toen ik op mijn hotelkamer aankwam, zag ik de hoofdpunten van het Journaal: tienduizenden doden in Haïti, Esmée Denters wint een EBBA. Het derde hoofdpunt ben ik vergeten.
Ha, dat is mooi beschreven maar je bent niet uniek daarin hoor, als ik jou zou tegenkomen zou ik precies eender reageren. Ook al ben je geen prinses. Dan zou ik onnozel grijnzend zeggen dat ik je boek mooi vond zonder uit te kunnen leggen waarom. Misschien zou ik zelfs blozend je handtekening vragen.
aargh (URL) - 15-01-’10 15:50Gelukkig kom ik in Groningen op andere plaatsen.