Groningen (3): een paar meningen om het af te leren.
Toen ik enkele blogjes geleden beweerde dat iedereen maar eens moest ophouden met over alles een mening te hebben, bedoelde ik uiteraard: iedereen, behalve ik.
Dus daar stapten wij alras moedig voorwaarts door de Groningse dooiaanval richting Vera. Al maanden zeur ik mijn Nederlandse vrienden de oren van de kop over The Hickey Underworld. Daarbij roep ik dingen als ‘fenomenaal’, ‘gevaarlijk’ en ‘eindelijk weer een Belgische band die terecht internationale ambities koestert’. Op plaat zijn The Hickey Underworld namelijk fenomenaal, gevaarlijk en mogen zij terecht internationale ambities koesteren. Dus wie schetst mijn verbazing toen daar gisteravond geen fenomenaal, gevaarlijk, terecht internationale ambities koesterend stel klootzakken het podium opstapt maar gewoon ehm... een groepeke? Een braaf groepeke dat één voor één haar liedjes speelde en tussendoor ‘dank u vriendelijk’ zei tegen het publiek. Ik wil de zanger van The Hickey Underworld niet ‘dank u vriendelijk’ horen zeggen, ik wil hem zijn songs de zaal in horen spugen alsof zijn leven ervan af hangt, ik wil dat The Hickey Underworld zo hard speelt dat de speakers gaan bloeden, ik wil helden zien, klootzakken van helden. Maar de keiharde conclusie was: op het podium is The Hickey Underworld een groepeke.
Daarop zetten wij koers richting het Grand Theatre voor Everything Everything. Blijkbaar hadden wij daarmee de potentiële sensatie van het festival te pakken want iedereen die verondersteld is verstand van muziek te hebben was aanwezig, ja, er hing zoveel hype in de zaal dat er nauwelijks nog zuurstof over was. Eventjes leek dat zwaar terecht want kakelfris gingen de heren van start en al bij het derde liedje speelden ze de hit met de beste catchphrase van het moment: ‘Who is gonna sit on your face when I’m gone’. Op dat moment mompelden wij, muziekkenners, in het publiek nog dingen tegen elkaar als ‘snuifje XTC’ en ‘scheutje vroege Fisher Z’, maar hoe langer Everything Everything met die vier piepstemmetjes van hen allerlei hoge moeilijke dingen gingen zingen, en hoe vaker zij daar discogitaartjes en inventieve danceritmes onder gooiden, hoe vaker wij iets anders gingen denken, namelijk: Bronski Beat. Bronski Beat. Bronski Beat. Het was van 1984 geleden dat wij nog zo vaak Bronski Beat gedacht hadden en dat kon onmogelijk de bedoeling zijn. Na 20 minuten gaven wij Everything Everything een 6+ voor de moeite en snelden richting Operatent alwaar 4 dj’s en een MC lieten zien dat het allemaal niet moeilijk hoefde te zijn, sterker nog, dat het best wel eens een keertje heel makkelijk mag ook: Boemklatsch heetten ze en wij gingen met de voetjes van de vloer.
Daarna was het tijd voor een paar welgemikte shotjes Jack-met-geen-ijs tot de sfeer er zo in zat dat wij ons warempel gewillig lieten entertainen door een stel Duitsers: Frittenbude. Een bratwurstenversie van De Jeugd van Tegenwoordig die met hun ‘Raven gegen Deutschland’ een catchy stukje zelfrelativering in huis hadden. Alleen als Frittenbude Oostenrijkers waren geweest, hadden wij ze nog grappiger gevonden.
Aldus konden we met een gerust hart afsluiten in de Knarie alwaar het rookverbod was bezweken onder de weinig diplomatieke druk van de Belgische delegatie. Toen ik binnen kwam duwde iemand een boek onder mijn neus. Gewillig signeerde ik het. Daarna bekeek ik het omslag en verrek: ik had het ding geschreven. Zo eindigde de avond met de meevaller die ik verdiend had. Ik heb andere tijden gekend.