Bij-angst.
Ik heb bij-angst. Voilà. Ik heb geen idee of dit een officiële term is, die gekend is onder een breder publiek dan mijn allerbeste vrienden en ikzelf maar het verandert niks aan de zaak: ik heb bij-angst. Het is een taboe en ik doorbreek het, als een machtspositie.
Dit is zowel een uitleg als een waarschuwing: wanneer ik sta te plassen en er komt iemand naast me staan, dan lukt het niet. Voilà. Het lijkt banaal.
Ik weet niet meer wanneer ik het ontdekte. Het heeft zich stilletjes ontwikkeld in de schaduw van mijn bewustzijn tot het klaar was voor een publiek leven. Het is geen angst in die zin dat ik de ander vrees of dat ik mij schaam voor zijn nabijheid. Het is geen angst zoals het gruwelen bij een horrorfilm, het is geen angst zoals die voor de dood. Het is een slimme, zelfstandige angst die niet uit mij voort komt maar die mij besluipt, in stilte.
Er is niets aan de hand, ik voel een gezonde aandrang, ik sta met het juiste materieel in de aanslag, er komt iemand naast me staan en dan, op dat moment, voel ik een klamme hand in mijn nek die alle leven uit de relevante afvoerkanalen wegzuigt en ze afsluit met een blok beton.
Nu las ik onlangs een essay van A.F.Th. van der Heijden waarin hij op entertainende wijze zijn visie op De Roman uit de doeken doet. Leerrijk, zeker, maar ook onthullend. Want wat blijkt: wanneer A.F.Th. schrijft, gaat hij niet naar toilet.
Even hoopte ik dat het de bij-angst was die ons met elkaar verbond. Het schrijven van tekst, lieve mensen geloof mij, kan wel degelijk aanvoelen alsof er iemand naast je staat te plassen.
Maar de kloof werd enkel groter: hij is niet bang, hij onderdrukt het.
Ik heb al – zolang ik me herinner – moeite om te zeiken met iemand anders in de buurt. Zelfs mijn teergeliefde wordt soms de badkamer uitgejaagd als ik de blaas ledigen moet. En ik krijg het schijt (pun not intended) als er in een openbaar toilet een medezeiker zonodig tegen me moet gaan praten. Dan kruipt mijn klokkenspel diep weg in mijn onderbuik. Ik wil maar zeggen: ik weet wat je doormaakt, beste Ivo. Zeiken is niet vanzelfsprekend in deze wereld.
Wannes Daemen (URL) - 05-02-’10 10:39