Rico.
Eind jaren tachtig was ene Bart Van den Bossche in mijn ogen de Jim Morrison van België. Dat is een status die moeilijk haalbaar is voor iemand die Bart Van den Bossche heet. Daarom noemde hij zichzelf Rico. Ik ken nog mensen die eigenlijk Bart Van den Bossche heten maar zichzelf herdoopt hebben. Dat is zijn schuld.
Ik had net The Doors ontdekt toen ik ze nog eens ontdekte: Ze Noiz. Een wild, onbesuisd gezelschap dat zowel de catchy drie minuten-popsong als de epische, door feedbackende gitaren gedragen poëzie niet schuwde. En ik was zeventien. Dus.
Ik bezocht Père-Lachaise, ik luisterde The Doors en Ze Noiz. Na twee albums verdween Ze Noiz. Tot het jaar 2000 werd er van Rico niets meer vernomen.
Nu zat ik in goed gezelschap op het terras van Café Schiller. Te roken. De deur van het café zwaaide open en een grote man stapte op mij af, stak zijn hand uit en zei: ‘Ivo! Bart Koubaa.’ Ik schudde zijn hand en lachte als een fan. Daarna verdween Bart Koubaa in het fluo van het Rembrandtplein en ik stak nog een sigaret op, en bood mijn gezelschap een glas bier aan.
‘t Is goed dat Ze Noiz niet vergeten wordt.
Ook goed: hun live-ep ‘The curtain – Act 1’, waarop Rico ‘Prison Land’ en ‘Blower’ aan elkaar praat met de subtiele bindtekst ‘Psychofuckingshitbastard’.
Tim Foncke (URL) - 30-03-’10 15:24