Het kan een keer gebeuren.
Toen ik het tuincentrum uit liep, zag ik een man met een kind bij de wagen naast de mijne om zich heen kijken. Het portier stond nog open. Als jonge ouder weet ik dat zulke dingen enkel gebeuren wanneer de eigenaar van het voertuig naast je er net aan komt.
‘Hij deed de deur open, zonder kijken,’ zei de man.
Ik knikte. Samen keken we naar een kras van drie millimeter bij drie millimeter. Ik wreef er met mijn vinger overheen. Hij wreef er met zijn vinger overheen. Het was een kras. De moeder stapte nu ook uit de auto.
‘Sorry,’ zei de vader.
‘Sorry,’ zei de moeder.
‘Wat zeg je tegen die meneer,’ zei de vader.
Het was een witte BMW, van het hummer type. Auto’s voor mensen die gewend zijn dat alles te koop is, ook en misschien wel vooral persoonlijkheid. Het jongetje keek uitdrukkingloos voor zich uit.
‘Het spijt hem,’ zei de vader.
De man keek me aan als een schuldenaar. Ik was klaar voor het nekschot. Er was hier een fout begaan, ik was ten prooi gevallen aan onrecht veroorzaakt door een verkeerde levenshouding. Maar toen, om onverklaarbare redenen, won mijn desinteresse voor de toestand waarin mijn wagen zich bevond het van mijn dwangmatige hang naar wat de fascist in mij ziet als rechtvaardigheid. Het kan een keer gebeuren.