Volondat.
De recensent omschreef Sergei Katsjatrian als de ‘Lionel Messi van de viool’. Een compliment voor Sergei, een compliment voor Messi, een compliment voor de recensent – want ik geloof niet dat het in klassieke kringen bon ton is om violisten met voetballers te vergelijken. Op slag dacht ik aan de Franse pianist Pièrre-Alain Volondat.
Ik ken de Koningin Elisabeth-wedstrijd voornamelijk van alle avonden dat ik als jongen geen voetbal mocht kijken op televisie omdat mijn moeder geen recital wilde missen. Ik zette mij mokkend op de bank met een boek en luisterde of keek zo uitdrukkelijk mogelijk niet naar de uitzending.
Behalve in 1983 – toen Volondat de eerste drie prijzen won. Wijd opengesperde ogen, hevig transpirerend, ziekenfondsbrilletje, traag het podium op marcherend als een emotieloze soldaat; vervolgens flamboyant, manisch spel, alsof er demonen bedwongen dienden te worden, een psychiatrische patiënt met de emoties van een gedrogeerde, egocentrische rockster. Met de kennis van nu zou ik zeggen: Volondat was de Maradona der pianisten. Een groot filosoof ook, net als Diego. Ik was direct fan. En net zoals bij Maradona kwam na de glorie, het verval.
Volondat geeft nu les op de muziekschool van Montmorency. Hij acteert niet onverdienstelijk in de plaatselijke toneelgroep. Zijn favoriete tv-personage is Inspecteur Colombo. Een tijdje geleden zag ik hem in een documentaire piano spelen – nog altijd weergaloos, wild.
Over zijn beklemmende verschijning in 1983 zei hij: ‘Ik liep langzaam om de angst te bedwingen’.
Ik hoor Messi zoiets niet zeggen. Om van Sergei Katsjatrian nog maar te zwijgen.
Heer Victoria,
Drs. Johan Arendt Happolati (E-mail ) (URL) - 14-04-’10 06:21Ik denk dat die beelden van Volondat op het netvlies van alle Belgen gebrand staan. We waren er allemaal van overtuigd dat hij knetter was, niet?
God, ik was toen 29 jaar, bedenk ik nu plots.
Nostalgische groeten,
De Drs.