Cadans.

Na een meter of honderd verschenen de eerste zwarte vlekken, linksonder in mijn zichtveld. Op de brug naar het KNSM-eiland hoorde ik mijn kuitspieren en dijen kraken terwijl mijn luchtwegen zichzelf hardop afvroegen: 'Wat zou hij daar toch mee bedoelen, met 'een regelmatige ademhaling'?'

Maar zie, ergens halverwege de Sumatrakade, wind pal op kop, vond ik hem terug: mijn goede vriend van lang geleden, cadans genaamd. Prompt begon mijn rechterknie op te spelen.

Op de middelbare school was ik gedurende enkele jaren de alleenheerser van mijn klas daar waar het de middellange afstandsloop betrof. Vanaf de eerste kilometer aan kop sleuren en in de laatste, wanneer het geloof van de zuchtenden in mijn zog al te groteske vormen begon aan te nemen, nog eens flink versnellen. Heerlijk. Maar vanaf het vijfde jaar werd ik keer op keer op minuten gelopen door een voorheen onopvallende zwoeger. Ik dacht aan doping. Tot bleek dat die jongen tijdens de zomervakantie was beginnen trainen. De sukkel.

Anyways. Op de kop van het Java-eiland deed ik enkele stretchoefeningen. Een typisch gevalletje van jezelf keihard uit je cadans halen. De rest van het parcours stelden ik en mijn rechterknie onszelf slechts één vraag: waarom?

Of zou het toch waar zijn: dat wij uiteindelijk alles wat wij doen, doen om onszelf terug te vinden zoals wij lang geleden waren?

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.