Pirouettes.
De man die ik in de achteruitkijkspiegel naar me toe zie lopen mist een arm. Iets zegt me dat het een keuze is. Kan natuurlijk niet. Of wel? Soms zie je mensen waar iets aan mist zonder dat het ook maar een moment in je opkomt dat ze invalide zijn. Hun gebrek is een statement en de snelle blik die je op hen werpt verraad je.
De man draagt een topje; een groen, mouwloos t-shirt, met een vaag motief erop gedrukt. Hij heeft het opgerold tot vlak boven zijn navel. Een magere buik vol haren. Hij houdt halt ter hoogte van mijn auto en kijkt me net te lang aan. Dan loopt hij mij voorbij, haalt een winkelwagen uit de stalling en kijkt nog één keer achterom voordat hij verder wandelt door de lege parkeergarage, als door de lentezon, het karretje begeleidend en met die ene arm verleidend tot sierlijke pirouettes.