Recht op intuïtie.
Ik hou niet van tendentieuze berichtgeving maar het wordt stilaan toch gepast ons af te vragen hoe Geert Wilders precies zijn sollicitatiegesprekken voert. Iedereen verdient gelijke kansen maar wie zich bij mij meldt met de openingszin "Hoi, ik ben 28 jaar, student en ik run een bedrijf met de naam Trans Nafta dat steenkoolhandel tussen Rusland en Europa bedrijft" hoeft niet te rekenen op een uitnodiging voor een tweede gesprek. Dat soort 'ondernemers' hoort thuis in slechte B-films net zoals iemand die Willie Dillie heet beter een rolletje in een stripverhaal zoekt. Ok, Dille. Ze heet Dille. Maar in mijn hoofd wordt dat dus meteen Willie Dillie en ik zou nooit vertegenwoordigd willen worden door een mislukte alliteratie.
Iedereen is vrij steenkoolhandel te bedrijven met Rusland, een wapenvergunning aan te vragen, of te dromen van een carrière als gezinspsycholoog. Op elke lijst van elke partij staan er wel een paar en die mogen Wilders dankbaar zijn.
De meeste mensen willen graag dat politici handelen in het belang van het land, gebaseerd op rationele, formeel correcte overwegingen. Zelf zou ik ervoor willen pleiten politici wat meer onredelijkheid en intuïtie te gunnen.
Als ik al met één blik op een foto van Gidi Markuszower kan zien dat het foute boel is. Of dat Emile Roemer een kansloze keuze is van de SP wegens de uitstraling van een bankbediende die niet durft mee te doen aan casual friday. Dan lijkt het me rechtvaardig hetzelfde te verwachten van de toekomstige leiders van dit land. Het is te trainen, zoals we ondertussen weten.
Belofte: de dag dat een Nederlandse minister besluit niet deel te nemen aan een internationale militaire missie omdat hij 'aan zijn water voelt er iets niet helemaal in de haak is', start ik de naturalisatieprocedure.