5 mei.
België werd bevrijd ergens tussen begin september en begin oktober 1944, op wat kleine lapjes Ardeense grond na. Pas eind januari 1945 was het land volledig bevrijd. In Nederland capituleerde de Duitse bezetter op 4 mei. Klaar. Zo lijkt het.
Is het de volksaard? Heeft het uitgebreid vieren van historische gebeurtenissen te maken met het vermogen abstractie te maken van alles wat vooraf ging en te focussen op het eindresultaat?
Of is het typisch Belgisch om de bevrijding niet te vieren, omdat men er met de kennis van nu gemengde gevoelen bij zou kunnen hebben? Grapje, hoor.
Ook typisch: in Nederland gaat het alsmaar over het verzet tijdens de oorlog terwijl men het in België maar blijft hebben over de collaboratie. Nochtans meen ik begrepen te hebben dat er helemaal niet meer georganiseerd verzet was in Nederland dan in België. Verraad én verzet bestond in beide landen, in dezelfde verhouding. Of zoals ik wel eens tegen achterdochtige Antwerpenaren zeg: Nederlanders zijn ook maar mensen.
Waargebeurde anekdote uit het boek van Geert van Istendael: toen de Duitsers Nederland binnenvielen, werd hen door behulpzame grensbewoners de weg naar Amsterdam gewezen. De Belgen daarentegen, hadden alle wegwijzers naar Brussel de verkeerde kant op gedraaid. Kijk, dat is een verschil dat wat mij betreft gevierd zou mogen worden.
Als wij Belgen bevrijdingsdag niet vieren, wat gebeurt er dan in Antwerpen begin september onder de naam “bevrijdingsfeesten”?
Ann VR (E-mail ) - 04-05-’10 10:34