Goud.
Enkele maanden geleden zag ik een documentaire over de kredietcrisis. Er kwamen experts aan bod, mensen die jaren, zoniet decennia vooruit trachten te denken. Verschillende onder hen zeiden dat er in 2010 een tweede, veel grotere crisis zou uitbreken, en dat die zou beginnen met een land dat failliet gaat. Een relatief klein land, zeiden ze er nog bij. Eentje waar je het niet van verwacht en om redenen die je niet kon voorzien.
So far, so good.
Eén van die experts was een dikke, oude man in kostuum. Hij haalde een klein klompje goud uit zijn broekzak en gaf de kijker thuis een advies: ‘Buy gold, buy copper.' Hij woog het klompje in zijn hand en keek recht in de camera. Sindsdien denk ik erover om goud te kopen. Uiteraard zal ik daar net zolang over nadenken tot het te laat is en mijn spaargeld verdampt want ondanks het succes, zal ik altijd mezelf blijven.
Tevens las ik in Vrij Nederland een column van Frank Kalshoven. Die adviseert ons niet om goud te kopen. Maar simpelweg om te kopen. Dus zonet ging ik naar de kapper en daarna kocht ik twee dure broeken in een winkel waar ze mij altijd aankijken alsof ik blij mag zijn dat ze de beveiliging niet bellen. De ene broek is zwart en doet mijn kont er tien jaar jonger uitzien. De andere broek is donkerblauw en doet niets bijzonders met mijn kont.
Terwijl ik afrekende, sloeg een bouwvakker op straat een voorbijganger met een stuk hout. Er ontstond rumoer. Ik drukte op enter. Goud, dacht ik. Goud kopen en mezelf blijven, meer kan er van mij op dit moment niet verwacht worden.