Hoop doet mij ieder keer weer de das om.
Gisteravond zag ik hoe Louis Theroux viel voor Haley, een prostituee-met-alcoholprobleem. Louis wilde haar op het rechte pad brengen. Het was een kansloos geval. Met de minuut zag je Theroux' verlangen groeien om dit zieke vogeltje in een bed van watten te leggen en bij te voederen tot het op eigen kracht weer verder kon vliegen.
Zelf heb ik het bij Laura Dekker. Jong, onbesuisd, egocentrisch, vroeg volwassen, getalenteerd - als ik 15 was, ik was verliefd op Laura Dekker. Kansloos verliefd uiteraard want ik kan niet zeilen. Ik zou het wellicht weer op intelligentie proberen. Ik zie überhaupt de point er niet van in om de natuur te proberen mijn wil op te leggen, om te beginnen omdat ik niet dood wil. Uiteraard ga ik wel dood, straks. Dat weet Laura Dekker dus al op haar veertiende: dat mijn strijd zinlozer is dan de hare.
Tanja Nijmeijer. Zie haar lachen op die foto's als was ze op scoutskamp, de arm van een vakantieliefde om haar schouders. Er is niets aan de hand. Dit is slechts een uit de hand gelopen wereldreis. Straks komt ze naar huis en alles zal weer zijn zoals het was.
Ik kan er niks aan doen. Hoop doet mij iedere keer weer de das om.