Bril.
Je zou denken dat er zo iets gaat gebeuren waar ik wat mee kan, dacht ik terwijl ik van de bank weer naar huis fietste.
‘Hé mevrouwtje, loop eens wat sneller,' riep het ene moslimmeisje tegen het andere.
‘Ik had niks gedaan,' zei een zwarte man tegen niemand in het bijzonder op het Javaplein.
‘Sorry!' Een Aziatische jongen stak zijn hand op naar de Surinaamse man wiens achterwiel hij net geramd had.
Er gebeurde, kortom, helemaal niks waar ik wat mee kon. Behalve dan dat ik drie abriposters van Rayban zag.
Thuisgekomen was het huis schoon.
‘Na semana passada, eu tinha 50 € sobre a mesa para esta semana eu coloco 10 euros, certo?' vertaalde Google Translate wat ik intikte. De poetsvrouw keek mee over mijn schouder. Ik draaide mij naar haar toe. Ze knikte en lachte precies zoals ze lacht wanneer ik haar in het Nederlands aanspreek.
Over het algemeen ben ik zeer vatbaar voor rationele argumenten maar wat het integratiebeleid betreft geloof ik mijn gevoel, dat zegt dat er maar één probleem is met dat beleid: dat het er is.
Op de voorpagina van de Volkskrant bleek Arnon Grunberg het met mij eens te zijn. Meestal is het omgekeerd, en dat wil al evenmin wat zeggen.
Daarna wilde ik deze bril bestellen. Blijkt niet echt te bestaan.
Niet gek dat de Braziliaanse (?) schoonmaakster er niets van snapte
Rian - 17-05-’10 22:13