Alleszins iets.
‘Wat weten wij nu dan over het leven?' vroeg de buurman.
We stonden met een glas witte wijn in het midden van de straat. Onze dochters stonden op de stoep en gooiden om beurten de bal in onze richting en wij trapten hem om beurten terug. Ik raakte Lola twee keer vol op de neus.
Af en toe verdween de zon achter een verdwaalde regenwolk. Dan werd het even kil.
De buurmeisjes kwamen voorbij gereden, met zijn drieën op een scooter, ons groetend met gegiechel. We keken hen na. We walsten ons glas. Lola viel. Ik gaf een kusje op haar knie. De dochter van de buurman wilde op een stoel gaan staan. Dat mocht niet. Daarna liepen ze achter elkaar aan het huis in want ze gingen zich stoppe. De buurman schonk de fles leeg. Er fietste een meisje met een hockeystick voorbij. Even later nog één. Op de stoep vervaagden tekeningen van krijt.
‘Ik weet het niet,' zei ik. ‘Alleszins iéts.'
Dito, kid. Dat van die vol op de neus, bedoel ik. Ze kon ein-de-lijk vangen. En hup, daar gooide ik met één onhandig boogje eindeloze drillsessies down the drain. Nu is ze weer terug bij het eindeloos meisjesachtige afweren. Dat zijn zo van die dingen die mij doen zuchten van ontroering.
RalphP (URL) - 18-05-’10 21:19