De rest wordt geschiedenis.
Laat mij beginnen met iets stoutmoedigs te beweren: ik verheug mij op iedere wedstrijd van de Rode Duivels. Ie-de-re wedstrijd. Als een kind.
Het zit in ons bloed. Op een nieuwe regering. Op aquaplanningvrij asfalt. Op rechtsgeldige verkiezingen. Op een doelpunt. Op bier. Belgen hopen. Altijd. Meestal worden we teleurgesteld. Maar eens in de zoveel tijd gebeurt er iets waardoor we weer verder kunnen hopen. Meestal omdat iemand ons een glas bier inschenkt.
Ik begon mijn carrière als supporter van de Rode Duivels met een thuiswedstrijd tegen Frankrijk in de voorronde voor het WK '82. De Belgen wonnen met 2-0. Ik herinner mij dat wij teleurgesteld waren over het niveau van het spel vanuit voetbaltechnisch oogpunt. Op het WK 2002 scoorde Wilmots in de achtste finale een volkomen onterecht afgekeurd doelpunt tegen Brazilië bij een 0-0 stand. Brazilië won met 2-0 en werd wereldkampioen.
Sindsdien haal ik noodgedwongen opgelucht adem, telkens wanneer iemand mij een glas bier inschenkt.
Vanavond speelde België tegen Bulgarije. We zaten nog maar net aan tafel toen de wedstrijd begon. Na twee minuten stond ik op en ging voor het televisietoestel staan.
‘Sorry, penalty.' Ik stak mijn hand op naar Liefje alsof ik afscheid van haar nam.
Hazard miste. Daarna schonk ik mezelf een glas bier in. De rest wordt geschiedenis, ik zweer het.