Heel goed. (2)
De taxichauffeur die mij van de Boekenbeurs weer terug naar het station reed was een extreem beleefde man van Marokkaanse afkomst. De radio stond op Klara.
‘Draait u altijd klassieke muziek in de taxi?’ vroeg ik.
‘Ja,’ zei hij. ‘Altijd. Op die hiphop, of hoe noem je het, kan ik niet rijden.’
‘Ik ben er wel blij mee hoor,’ zei ik.
‘Ja,’ zei hij. ‘Ik ook.’
De presentatrice kondigde een stuk van Mendelssohn aan. De rest van de rit werd er niets meer gezegd.
Bij het station aangekomen, bleek ik de trein te hebben gemist. Ik kocht een biertje, ging buiten zitten en rookte een sigaret. Ik gaf vier euro aan een jongen die zei sinds februari dakloos te zijn. Hij droeg een mooie, modieuze jeans en liep snel weg.
Ik dacht aan de signeersessie en aan de lezers die ik had gesproken, sommigen verlegen, andere enthousiast, een paar kende ik van Twitter en Facebook, eentje van hen bleek mooier te zijn dan op haar profielfoto; dat zie je niet zo vaak.
En ik dacht aan Lou die 185 kilometer verderop haar eerste wandeling maakte, in de zachte november lentelucht. En hoe langer ik over al die dingen nadacht, hoe gelukkiger ik werd. Dus ik nam nog een slok van mijn biertje, en ik rookte nog een sigaret.
Mooi stukje. Beter dan het vorige. Niks mis met onbescheidenheid, maar dan moet je bijvoorbeeld wel een bijzonder boek hebben geschreven. ‘Gelukkig zijn we machteloos’ is volstrekt risicoloos. Je hebt je duidelijk afgevraagd: ‘Wat gaan de mensen herkennen en waar zijn ze bang voor?’ Een familiefeest, verdwenen kinderen, vermoedens van pedofilie. Tja. Als het nog meeslepend opgeschreven was, oké, maar algauw vlogen de als- en zoals-vergelijkingen mij zodanig om de oren dat ik mij liever had laten meeslepen door die oorarts die ooit tegen mij zei: ‘Prima oren, ik loop even met je mee naar de deur.’
Tim (URL) - 08-11-’11 20:32Op verzoek van de enige echte David Nolens is een eerdere reactie op deze plek, die werd gepost door iemand die zijn naam gebruikte, verwijderd.
ivo victoria zelf - 09-11-’11 17:57