We moeten gaan.
Op het moment dat het nieuws bekend raakte zaten wij in een wegrestaurant, niet ver van de Franse grens. Het was er misschien nog wel kouder dan buiten – de verwarming was stuk, zei de dame bij de kassa. Het restaurant was onderverdeeld in clusters van vier tafels, gescheiden door een kruis van houten wanden waarin sierlijke krullen waren uitgesneden zodat je het gezelschap naast je net goed genoeg niet kon zien om de illusie van privacy te genereren.
Er zaten nauwelijks andere mensen in het restaurant, alleen een gezin met twee kinderen in het compartiment naast ons. De vader zat met zijn jas aan friet te eten en probeerde zijn oudste dochter zover te krijgen dat ze een boterham at maar het meisje ging iedere keer van tafel en huppelde dan zingend door het restaurant of gluurde door de krullen van het houten wandje en stak haar tong naar ons uit of riep geluiden als ‘Gogo!’ of ‘Gagi!’ terwijl ze volgens mij gewoon prima kon praten. Op de grond stond een lege maxicosi. De moeder zat in een hoek, tenminste, ik neem aan dat de roerloze zwarte vlek die wij door dat wandje heen konden zien de moeder was en dat ze borstvoeding gaf aan de baby die bij de maxicosi hoorde. Soms weet je dingen zonder ze te zien. Sterker nog: vaak ben ik dan zekerder van mijn stuk dan wanneer het onder mijn neus gebeurt.
Net zoals toen het nieuws bekend raakte. Niemand zei iets. En niemand van ons had zicht op het televisietoestel dat in de andere hoek van het restaurant hing, vlakbij de uitgang en ook stond niemand van ons op, of liep ernaartoe om te kijken wat ze zeiden. Nee. Wat er gebeurde was: er kwam een gezelschap van een man of zes binnen. Ze schoven aan bij de zelfbedieningsbalie en toen de eerste wilde afrekenen, keek de dame bij de kassa hem niet aan, maar langs hem heen, naar die televisie en daarop keek die man ook om en vervolgens draaide het hele gezelschap dat achter hem stond zich om en zo stonden ze te kijken naar dat televisietoestel en dat zagen wij allemaal gebeuren en nog voordat de dame bij de kassa de afstandsbediening had kunnen nemen om het geluid harder te zetten, keken wij elkaar aan en Jelle zei: ‘We moeten gaan.’