Girls Talk.

Het waren Lokerse Feesten, Nick Lowe trad op en ik was dronken. Dat was, kort samengevat, de situatie.
Nick Lowe is een vriend van Elvis Costello en wie een vriend is van Elvis is een vriend van mij; dat lijkt me logisch. Ik had mij met name enorm verheugd op de uitvoering van een Costello-song die in de versie van Nick Lowe een grote hit was geweest – Girls Talk. Maar het concert was al flink op weg en Nick Lowe speelde dat liedje maar niet. Dit hield mij bezig.
Waarom zou Nick Lowe zijn grootste hit Girls Talk niet spelen? Was dit weer zo’n typisch gevalletje van misplaatste eigenzinnigheid ten koste van het vermaak waarop wij als publiek recht hadden? En was hij het eigenlijk niet verplicht aan mijn vriend Elvis om dat nummer tijdens elk concert te spelen? Wie was Nick Lowe nu helemaal, zonder Girls Talk? Niemand! Nick Lowe bestónd bij de gratie van Girls Talk en indien hij dit nummer niet zou spelen, zou hij in niet geringe mate mijn vriend Elvis dissen, en wie mijn vriend Elvis dist, nu ja, die dist mij. Nadat dit besef ten volle tot mij was doorgedrongen, begon ik te roepen. Na elk nummer.
‘Girls Talk! Girls Talk!’
Nick Lowe leek dit niet te horen. Daarop besloot ik nog een biertje te nemen en met dat biertje in de hand begaf ik mij naar de eerste rijen voor het podium alwaar ik verder ging met roepen.
‘Girls Talk! Godverdomme!’
Nu hoorde Nick Lowe mij wel en hij keek verdwaasd in mijn richting.
‘Girls Talk! Sukkel!’
Maar hij speelde Girls Talk niet. Het concert verwaterde compleet. Het applaus klonk zwakker na elk nummer, hetgeen mij sterkte in de overtuiging dat enkel een gedegen uitvoering van Girls Talk de avond kon redden. Telkens keek Nick Lowe in mijn richting. Het leek alsof hij mij niet begreep. Maar ik riep toch echt zo hard ik kon.
Na afloop voegde ik mij opnieuw bij mijn vrienden en ik vroeg hen: ‘Waarom speelde die gast nu niet gewoon Girls Talk?’
‘Wellicht,’ antwoordde de grootste muziekkenner onder hen, ‘omdat Girls Talk een hit was voor Dave Edmunds.’
Ik draaide mij om, naar het podium, dat Nick Lowe even daarvoor met gebogen hoofd verlaten had, nam een slok van mijn biertje en mompelde iets in de trant van: ‘Oké. Oké. Fair enough. Maar dan nog.’