Hartelijk.

Ik stond bovenaan de trap te praten. Mijn gesprekspartner stond een trede lager - ik had het overzicht.
Het was een schrijversfeestje. Ik heb ondertussen door: je moet goed opletten wat je doet op een schrijversfeestje. Het eenvoudigst is om iedereen hartelijk te groeten dus dat probeer ik altijd te doen.
Om de een of andere reden zijn er mensen bij wie dat steevast mis gaat. Buiten mijn wil om vergeet ik hen te groeten, groet ik hen niet hartelijk genoeg of ontstaat er een andere vorm van ongemak en ik kan er maar niet de vinger op leggen. Ik haat deze mensen niet, sterker nog, ik sta welwillend tegenover hen en toch gaat het keer op keer mis. Dit kan mij bezig houden.
Nu had ik al enige tijd zo’n individu in de gaten en ik wist dat deze persoon weldra de trap zou bestijgen en mij zou passeren en dat het zaak was om de juiste, hartelijke begroeting te realiseren om voor eens en altijd af te rekenen met het sociale ongemak dat ons tot op heden van elkaar scheidde.
Het gesprek dat ik voerde was erg interessant en ik probeerde op rechtvaardige wijze mijn aandacht en blik te verdelen tussen mijn gesprekspartner en de bewuste persoon daar beneden.
Op een bepaald moment zag ik dat de beklimming van de trap was begonnen en ik zette me schrap. Al snel kon de begroeting niet langer meer dan enkele treden uitblijven, en tot mijn vreugde zag ik dat de welwillendheid wederzijds was en dat ook de tegenpartij zich voorbereidde op spontane hartelijkheid. En net toen, echt nét op het moment dat de eerste toenaderende beweging werd in gezet en onze ogen zich in elkaar vasthaakten, vroeg mijn gesprekspartner me iets – want dat gesprek ging gewoon door terwijl alles wat hierboven staat zich voltrok, nee serieus – en ik had geen enkele andere keuze, u moet mij geloven, echt geen en-ke-le andere keuze dan hem te antwoorden: ‘Nee, dat hoeft niet.’
Terwijl ik dit zei, keek ik recht in de ogen van diegene die op mijn hoogte was aangekomen en de armen liefdevol spreidde maar bij het horen van mijn woorden deze hartelijke beweging bruusk onderbrak en ontzet met gebogen hoofd verder liep en het feest betrad.
Ik keek nog om. Ik riep ‘Hey!’, en lachte, wanhopig veinzend dat ik me niet had gerealiseerd wie het was. Maar ik wist het. Ik wist het goed genoeg. En nu werd ik verteerd door spijt terwijl mijn bedoelingen eerzaam waren geweest, al die tijd.