Zwijgen.

Ik stond te roken voor Athenaeum en ik keek naar het plein waar wat jongens op een bankje zaten en onophoudelijk ‘Je weet toch’ zeiden. Toen ik me weer omdraaide naar de etalage, stond ze daar.
‘Hé, ik ken jou,’ zei de vrouw.
Ik knikte.
‘Jij bent de papa van Lola,’ zei ze. ‘Ik ben de moeder van Dylan.’
Dat kon ik niet ontkennen.
Ze keek achter zich, alsof ze nu pas zag dat ze voor een boekenwinkel stond en zei: ‘Ik sta te wachten.’
Ik zweeg. Zwijgen is de beste manier om mensen te doen praten. Zeker in Nederland. Nederlanders zijn ondernemend en slim. Ze hebben land gewonnen op zee, en hun handelswaar gaat al eeuwen de hele wereld rond. Maar tegen de stilte zijn ze machteloos. Blijf zwijgen, en voor je het weet praat de Nederlander uit pure wanhoop zelf zijn eigen prijs naar beneden.
Toen de vrouw was uitverteld, haalde ze verlegen de schouders op. Ik glimlachte en dacht aan vroeger tijden. Zo staan wachten, ik vond haar te benijden. De vrouw bekeek de platenhoezen van Bob Dylan die in de etalage hingen, als decor bij het boek van Daan dat even daarvoor in de winkel was gepresenteerd.
‘Mijn zoon heet Dylan vanwege Bob,’ zei ze. ‘En vanwege Dylan Thomas. Ik ben Welsh.’
Ik knikte opnieuw. Daarna zwegen we allebei.