Alles.
Ik stapte uit de douche en de spiegel van het badkamerkastje was bedampt. Dat gebeurt anders nooit dus ik moet er lang onder hebben gestaan; ogen gesloten, handen in de nek. Lola werd snel en vrolijk wakker. We liepen naar boven, maakten ontbijt en we aten het op. Daarna mocht ze nog even spelen, terwijl ik snel een ideetje optikte, een beeld van de avond ervoor.
We reden in de auto door de regen naar de school, we waren lekker vroeg. In de klas speelden we nog een hele tijd een memoryspel en Lola speelde vals dus aan het eind was het gelijk. Op weg naar huis belandde ik in de file. Beide bruggen naar het vaste land stonden helemaal vol en zo schuifelden we een kwartier lang, bumper aan bumper, en ergens halverwege de sliert ook nog de tram, totdat ik linksaf ons eiland op kon rijden.
Bij thuiskomst was het nog steeds stil en donker beneden. De katten waren rustig terwijl ze nog geen eten hadden gehad want dat is op. Ik sloop naar boven, nam een sigaret, ging roken op het balkon in de regen en ik sloot de ogen en al die tijd speelden door mijn hoofd: de schemering van een huiskamer, de verwijtende lach van een kind, een zachte gloed die zijn weg over hoge, trotse jukbeenderen vindt.
Er was veel anders dan anders vanochtend. Zo niet: alles.