Prachtige ochtend.
Het was opnieuw zo’n ochtend met lange, horizontale strepen oranje licht in de lucht.
Dat soort ochtenden heb je steeds vaker de laatste tijd – of ben ik de enige die deze indruk heeft? Niets zo gevaarlijk als vertrouwen op de perceptie van een individu, vooral wanneer je zelf dat individu bent.
Toen ik nog voor een groot festival werkte, had je elk jaar, onveranderlijk, de posterdiscussie. Die ging als volgt: ik boekte een postercampagne in Amsterdam; frames en grote zuilen. De leverancier bezorgde mij foto’s van alle locaties waar ze hingen en vervolgens was het wachten op de eerste collega die kwam klagen dat ze niet hingen.
‘Nee,’ zei ik dan. ‘Ze hangen wel. Alleen: jij ziet ze niet. Evenwel, out there wordt het gewenste publieksbereik gerealiseerd.’
‘Jamaar,’ zei die collega. ‘Als ik ze niet zie, dan ben ik vast de enige niet. En ik sprak die en die, en die hadden ze ook niet gezien.’
Vervolgens haalde ik de foto’s boven van de plekken waar ze hingen maar zelden heb ik zo’n discussie op dusdanige wijze weten te beëindigen dat beide partijen er zich voldaan uit terug konden trekken.
Wij vinden het niet fijn wanneer onze perceptie niet strookt met de werkelijkheid. En de werkelijkheid op haar beurt, trekt zich van ons niks aan. Wat daarbuiten gebeurt, gebeurt ook zonder dat onze ogen erop gericht staan. Ook wij zijn het meest onszelf wanneer niemand ons kan zien.
Kortom, een prachtige ochtend; je ziet ze steeds vaker, de laatste tijd.
Posters zijn sowieso overrated. Dus.
Bente Bollmann - 24-01-’12 16:50;)