web analytics

Precies een jaar na het verschijnen van Billie & Seb, mijn vierde roman, zijn de filmrechten voor dat boek verkocht aan het Belgische filmproductiehuis Las Belgas, die u kan kennen van de wonderschone documentairereeks België Scherpgesteld die vorig jaar op Canvas was te zien.
De voorbije weken legde ik de eerste hand aan synopsis en treatment. Dat was nogal bizar, om plots weer in een wereld te vertoeven die ik meer dan een jaar geleden definitief achter me dacht te hebben gelaten. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik nul de botten verstand heb van filmscenario’s schrijven. Gelukkig hoef ik dat ook niet alleen te doen: regisseur Kenneth Mercken (die later dit jaar zijn langspeelfilmdebuut maakt met Coureur – check it out) is aan boord en gaat de komende tijd samen met mij aan het scenario schrijven. Zin in.

Billie & Seb is genomineerd voor een Sabam Award, in de categorie beste roman van het jaar. Andere genomineerden zijn Joost Vandecasteele met Jungle, Walter van den Broeck met De Babyboomboogie, en Stefan Brijs met Maan en zon. Sabam, voor onze Nederlandse vrienden, is de Belgische auteursrechtenvereniging, een soort mash-up tussen Buma Stemra en Lira zeg maar. De uitreiking van de Awards vindt plaats op 18 december in de KVS te Brussel. De spanning is ondraaglijk.

Een nieuwe website, indeed. Een fabeltastische productie van Marc en Kirsten ehm Fabels en voor het eerst – nerd alert – niet meer op die goeie ouwe PivotX software die ik meer dan tien jaar lang gebruikt heb (waarvoor nog enorm merci PivotX!) maar wel op WordPress.

En ik kan ook gebruik maken van kekke streamers zoals dat heet.


Evenwel PivotX en WordPress zijn niet echt maatjes en dit betekent dat van de meer dan 1500 stukjes die ik hier sinds november 2005 publiceerde, slechts een zeer kleine selectie is terug te vinden in de Archieven. Deze selectie zal in de loop der tijd verder worden aangevuld. Verder ziet u het al: op deze site krijgt de tekst veel meer ruimte en ik kan ook gebruik maken van kekke streamers, zoals dat heet, waardoor het er allemaal enorm profi uit gaan zien en ik hier hopelijk ook af en toe wat langere stukken kan publiceren zonder dat u meteen gillend wegloopt.
Onder de knop Verhalen bijvoorbeeld, vindt u een (nu nog onvolledige) lijst van verhalen die eerder in andere media te lezen waren, en sommige daarvan ga ik hier integraal online plaatsen. Te beginnen met het verhaal Coquilles in preisaus dat twee jaar geleden in Tirade verscheen.
De rest wijst zichzelf uit. Ik zit uiteraard boordevol goeie voornemens, dus ik sluit niet uit dat een en ander geweldig gaat tegenvallen, ik zou zeggen: laat het gespannen afwachten een verschroeiende aanvang nemen.

Het is hier stil, zoals altijd wanneer ik hard aan het schrijven ben. Een glimp van het resultaat dat al die noeste arbeid heeft opgeleverd ligt momenteel in de boekhandel. Allereerst leverde ik een bijdrage aan de erotische verhalenbundel Dons. Over erotische verhalenbundels wordt al eens lacherig gedaan maar ik schreef er met Farah Mills gewoon een van mijn beste verhalen ooit voor. (Ja ik mag dat zeggen.) Zal je altijd zien.
In de nieuwe Gierik & NVT staat dan weer een essay waarin ik probeer uit te leggen wat het is met jazz en mij (en mijn schrijven). Tot slot, in het zomernummer van Hollands Maandblad (met een fabelachtige line-up trouwens, koop dat blad) staat een niet-zo-heel-kort-verhaal van mijn hand, Julia’s aardbeien. Het betreft hier wederom een episode uit het leven van de in literaire cultkringen nu toch wel stilletjesaan lichtjes legendarische Louis Stevens die hiermee voor de vijfde keer zijn opwachting maakt in een literair tijdschrift of verhalenbundel. Je zou haast gaan denken dat een beetje schrijver makkelijk een heel boek aan deze man zou kunnen wijden.

Welk een wonderlijk recensieparcours legt die nieuwe roman van me af. Vrijdag verscheen in NRC een stuk waarin Billie & Seb ‘een hoogtepunt in het oeuvre van Victoria en volledig geslaagd bovendien’ wordt genoemd. Zo’n waardeoordeel is natuurlijk fijn, maar het was met name de aandacht waarmee Thomas de Veen het boek had gelezen en de grondige wijze waarop hij het besprak die ervoor zorgde dat ik zijn woorden met een stralende glimlach in ontvangst nam.
Maar kijk, nauwelijks een dag later verscheen in het Parool een in alle opzichten povere bespreking van mijn geesteskind. Laat ons een kat een kat noemen: wie een bijvoeglijk naamwoord als drakerig uit zijn pen krijgt, moet gewoon zwijgen over het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden in het algemeen.
Nu klink ik nijdiger dan ik was. Want laat ons niet vergeten dat terwijl dit alles zich in de marge van de brandende wereldactualiteit afspeelde, ik samen met mijn geliefde prinsheerlijk door Lissabon struinde, waarbij wij genoten van meerdere deugdelijke wijntjes en ik zowaar een fijne en ja, ik zou haast zeggen, bijdetijdse kasjmieren trui op de kop tikte die niet zwart was. Dan weet je het wel.
Sowieso accepteer ik élke analyse van Billie & Seb, laat dat duidelijk zijn. Toch wens ik – zonder in deze troebele tijden te gaan morrelen aan de redactionele onafhankelijkheid van de krant – van de drie sterren die Billie & Seb op onbegrijpelijke wijze alsnog van het Parool kreeg toebedeeld, er twee aan de redactie te retourneren. Het zijn per slot van rekening mijn sterren nu, ik heb ze gekregen dus ik neem aan dat ik ermee mag doen wat ik wil.
Kortom: vier sterren in NRC, één in het Parool, dat zijn er samen vijf. Precies evenveel als ik Lissabon in het algemeen en het restaurant Boi Cavalo in de wijk Alfama in het bijzonder wens te geven.

Twee volle weken was Billie & Seb uit en niemand die tegen mij over De Seksscène begon. Zorgelijk vond ik dat. Gelukkig kan je in zulke situaties rekenen op Annemie Tweepenninckx, met wie ik afgelopen zondag in Bar Du Matin op de Vlaamse Radio 1 een fijn, uitgebreid gesprek had. Luister het HIER terug, het interview begint op 2 uur en 24 minuten.

Meanwhile noteerden wij vanwege Het Nieuwsblad ‘bij vlagen pakkende roman waarin jonge mensen zich overeind proberen te houden in een complexe wereld’, vanwege Trouw ‘behartenswaardige, lyrische roman’ en op de website van de Revisor las ik met genoegen het stukje dat Thomas Heerma van Voss aan zijn leeservaring van Billie & Seb wijdde.
Het Haarlems Dagblad voegt daar vandaag ***** aan toe met de woorden ‘Een ongeëvenaard gevoel voor taal. Zijn zinnen zijn uitgebalanceerd en ritmisch, zijn taal glanst.’ Prima.

Verder ben ik gewoon weer aan het werk. Er speelt een beeld door mijn hoofd, er staat een mapje op de computer dat Boek 5 heet en dat beeld lonkt ernaar als zot, maar eerst zijn er verhalen die moeten worden voltooid, en talloze andere klussen waarvan ik me nu afvraag in welke waanzinnige bui van overmoed ik ze ook alweer heb geaccepteerd en ten midden van dat alles, bizar genoeg, ben ik rustig. Nooit eerder was ik ná het verschijnen van een boek zo rustig. Hetgeen betekent dat het is voltooid, vermoed ik, en ik vrede heb met het boek en alles wat er wel of niet nog te gebeuren staat. That’s a first.

Pin It on Pinterest