Wij Belgen, wij houden niet zo van lekker berijdbare wegen. Wij zijn niet zo gek op van dat matte, waterabsorberende fluisterasfalt dat in NL zo roeleert en waarop je zo lekker kan doorscheuren ook als de hemelsluizen Armageddoniaanse bakken water over je uit storten. Nee. Laat ons maar schuiven. Aquaplannen is onze lust en ons leven. Niets zo mooi als op een donkere herfstavond door stromend water langs een vrachtwagen glijden op de E19 van Antwerpen naar Breda. Terwijl de tientonner naast je liters water uit de centimeterdiepe bandensporen in het asfalt recht jouw voorruit op pompt, probeer jij te gokken of de volgende bocht naar links of naar rechts gaat. Dat zijn de momenten waarop je weet dat je (nog) leeft. Glijbaan, hindernissenparcours en carwash in een - ziedaar het Belgische asfalt bij regenval.

Dus ja. Zo gek is het niet, dat Belgie vanaf 2008 alle buitenlandse chauffeurs gaat laten betalen om gebruik te mogen maken van haar bloedstollende wegennet. Bij Walibi World betaal je per slot van rekening ook al gauw een paar tientjes om in een holle boomstam de vijver in te duiken en wij leveren er gratis een bijna-dood-ervaring bij. Autorijden in Belgenland - 1 groot, lang, levensecht oei/ai-moment, om het ten uwe behoefte en geheel conform met de brandende actualiteit even op zijn Cruyff`s te zeggen.

En het mooiste van al is: ik rij - alles, maar dan ook alles voor de integratie! - rond met een Nederlands kenteken dus ook ik mag straks gaan betalen om mijn eigen land binnen te mogen rijden.

Haaaa, heimwee. Zij verschijnt aan ons in vele verschillende gedaanten.