Het was aan het begin van deze periode, geloof ik. Ik stond op de kade aan het water voor het Bellevue theater heus geen sigaret te roken, en slaakte een diepe zucht van het existentiële soort, zomaar, voor geen reden.
‘You allright?’
Ik had het goed gehoord maar was verrast, en draaide me om. Een jongedame, ergens in de twintig, een open gezicht, krulletjes misschien, zoiets, parkeerde haar fiets achter mij.
‘Sorry?’ vroeg ik.
‘Are you allright?’ vroeg ze.
‘Yes,’ loog ik, ook al was er toen nog niks gebeurd. ‘No problem!’
Ze glimlachte en zette haar fiets op slot.
‘Kind of you to ask,’ zei ik.
‘Of course,’ zei ze, draaide zich om, liep het theater in. Hoe vaak gebeurt dat nu? Iemand ziet je, denkt: gaat dat wel goed? Even checken hoor. Ik fleurde ervan op. Niet dat er toen al werkelijk iets aan de hand was, ben je gek, gewoon in de invallende duisternis wat in het water staren terwijl ik heus geen sigaretje rook, dat doe ik haast elke dag.

De laatste tijd heb ik met regelmaat geweldsfantasieën. Meestal in de vroege ochtenduren, dat schemerende niemandsland tussen slapen en waken, waarin mijn gedachten hun eigen gang gaan en steevast in de ongezelligste uithoeken van mijn brein belanden. Nu was de voorbije maand niet per se de beste uit mijn leven, toegegeven, maar om nu zomaar midden in een droom mijn vuist tegen iemands strottenhoofd aan te plaatsen en hem in het oor te sissen dat hij de verkeerde te pakken heeft, en wel op het verkeerde moment, meteen daarna met de wijsvinger en pink van mijn andere hand kort maar hard in zijn verbijsterde ogen prikken – het gaat misschien wat ver.

Rare dagen van stilletjes voor je uitstaren. Uren die verglijden zonder een beweging te maken. Dan toch de trein instappen, dan toch naar die lunch gaan, toch twee uur geanimeerd converseren, daarna welgemutst een wandeling door de stad die ooit de jouwe was, de zon die haar stralen precies in het oude steegje werpt waar ooit je overgrootouders woonden, terwijl je glimlachend foto’s neemt van het statige pand waarin zij een winkel in koloniale waren dreven en waar nu een zaak in luxe beddengoed zit met smaakvol gekleed personeel dat geen idee heeft wat jij over hun werkplek weet, en in de verte de Schelde, glinsterend als een meer, en daarna, hop, een vélo op, prinsheerlijk pedalerend terug naar het station en wanneer je eenmaal in de trein naar huis zit: plots kapot moe, stil, leeg, anderhalf uur niets. Schijnbewegingen die je moeiteloos ontwijkt, tot je neergaat.

Vorige week, tijdens een feest op een boot, met mensen van mijn leeftijd die ook nog maar pas jong waren geweest, stortte ik me zowaar met mijn veel te dure bril en al in een wilde pogo op de tonen van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit, beukte tegen schouders, duwde mensen weg, schreeuwde, dronk te veel, rookte een kreteksigaret op het dek, oreerde over Trump en Wilders onder toezicht van de volle rode maan, fietste rond middernacht naar huis alsof het vier uur in de ochtend was, en het leven glorieus en eindeloos, en ik dacht: zo, dat zit erop, we zijn er doorheen. Maar de volgende ochtend, tijdens het hardlopen, sloeg ik gewoon weer iemand in elkaar. Golven die met de tijd steeds zeldzamer worden, dat wel, minder hoog oprijzen, steeds sneller omslaan.

Vorig weekend voer ik met Lou in ons bootje naar het terras waar Lola in de bediening werkt. Lou zat vooraan, op de boeg, met haar voetjes in het water, en af en toe keek ze achterom, en ik vroeg me af wie ze daar zag zitten. Wat zou er van dit boottochtje, van alle boottochtjes, overblijven in haar hoofd? Wanneer ik zelf nadenk over mijn tienerjaren en hoe het leven toen thuis verliep, kan ik ontdaan raken door de vaststelling dat ik niet meer dan een paar onscherpe beelden boven kan halen. De algemene setting, een paar gewoontes, misschien een concrete gebeurtenis of drie, maar geen enkel gesprek, geen enkele gedetailleerde interactie met mijn vader of moeder vergelijkbaar met het moment waarop Lou mij erop wees dat er een politieboot naast ons was komen varen, en dat de agent mijn aandacht probeerde te trekken, me vroeg – toen ik eenmaal uit mijn dagdromen ontwaakt was – om aan te leggen bij de alcoholcontrole even verderop. Een alcoholcontrole op het water, nooit eerder meegemaakt in alle jaren dat we varen, en dat precies op de dag dat ik voor het eerst in alle jaren dat we varen geen bier mee had op de boot. We lachten erom, meerden aan, de agent vroeg of ik gedronken had, ik zei nee, ik blies, de agent keek op het apparaat en zei: inderdaad, en nu weten wij het ook.

Een kwartier later bestelden we kaasstengels, bier, en een mocktail voor Lou bij grote zus, die het vrolijk aan tafel bracht. Paaszondag. Het zonnetje hield ons in het vizier, bootje wiebelde in het water aan de kade, Lou keek van de hele middag niet één keer op haar telefoon, kortom, een uitzonderlijke situatie, maar binnen een halve eeuw zonder twijfel niets meer dan het vervagende decor van een periode waarin haar innerlijke camera op heel andere zaken stond scherp gesteld. Soms moet ik mezelf tegenhouden om op zulke momenten niet te roepen: geloof me nu eens! Geloof me als ik zeg dat je nu écht beter even hiér op let, DIT is wat je wil onthouden, vergeet al de rest, er komen jaren dat je dit moment, in detail, zal nodig hebben, iedereen onthoudt de verkeerde dingen dus wees blij dat je mij hebt en je kan nu wel met je ogen rollen maar straks, veel sneller dan je denkt, zal je me gelijk moeten geven. Wil je dat? Welaan dan. Maar dat is natuurlijk een beetje pretentieus. Niet dat dát mij al ooit heeft tegengehouden, maar toch.

Are you allright? Deze dagen ben ik weer terug in het woeste Bretagne, waar ik ook was toen ik hoorde dat ze er stilletjes vandoor was gegaan. De eerste nacht sliep ik elf uur, onafgebroken, en tegen het ochtendgloren droomde ik een mooi slot voor mijn roman, dat ik ook nog eens onthield. Ik stond op, zette koffie, schreef het rustig op, las het even na, dacht: zo, wie gaat hier nog overheen? Overmoed, weinig mensen weten dit, is één van de eerste tekenen van herstel.